[Novel] chapter1

posted on 27 Feb 2011 12:51 by saruno
ผม....เกิดมา มีหน้าที่อย่างหนึ่งที่ต้องทำ
 
นั่นคือ ใช้ชีวิต
 
แต่....หลายๆคนพร่ำบอกผมว่าชีวิตของผมนั้น หลายๆคนฝากความหวังไว้
 
คนที่สร้างผมขึ้นมา...สองคน
 
บอกผมว่า ผมต้องทำตามสิ่งที่พวกเค้าบอกให้ผมทำ
 
เพราะ....พวกเค้าสองคน สร้างผมขึ้นมา
 
.........................................................................................................
 
คนที่สร้างผม บอกผมว่าการเชื่อฟังเป็นสิ่งที่ดี
 
คนทีสร้างผม บอกผมว่าให้ทำอย่างนั้น ให้ทำอย่างนี้
 
คนที่สร้างผม บอกผมว่าเชื่อพวกเค้า ทำตามที่เค้าบอก
 
แล้วจะดี......
 
........................................................................................................
 
ครับ....การใช้ชีวิตของผม คือการเชื่อฟัง 
 
หูของผม มักจะได้ยินสิ่งต่างๆมากมาย เพราะสิ่งที่ผมถูกบอกให้ทำตั้งแต่ผมถูกสร้างมา คือ ฟัง
 
ดวงตาของผม แม้มันจะไม่ใหญ่นัก ไม่สวยใสกระจ่าง
แต่ก็เพียงพอสำหรับการมองเห็นถึงความเปลี่ยนแปลงของสิ่งรอบๆตัวผม รวมทั้งผู้ที่สร้างผมขึ้นมาด้วย
 
ปากของผมนั้น ถูกสร้างมาให้เล็กเป็นพิเศษ เหตุเพราะผมพูดความจริงมากเกินไปในเมื่อครั้งถูกสร้างเสร็จใหม่ๆ 
ดังนั้น บ่อยครั้งปากของผมจึงถูกแก้ไขให้เล็กลง ด้วยอุปกรณ์ต่างๆมากมาย 
 
ไม่ว่าผมจะโดนแก้ไขบ่อยแค่ไหน แต่ชีวิตของผมก็ยังเดินต่อไป ตามคำสั่งที่ผู้สร้างผมได้ติดตั้งไว้กับผม
 
.......................................................................................................
 
ผมและผู้สร้าง เรามักจะเดินทางไปในหลายๆที่ตามแต่ที่ผู้สร้างผมเค้าจะอยากไป
 
จนมาถึงที่ๆนึงที่ผมคิดว่า เรา อยู่นานกว่าที่อื่น 
 
ระยะแรกๆที่ผมมาถึง มันก็เหมือนที่ๆผ่านๆมาละครับ
 
ผมถูกซ่อมเป็นระยะๆ และโดนป้อนคำสั่งใหม่บ่อยครั้ง
 
มีโดนถามความเห็นบ้างนิดหน่อย แต่ผมไม่รู้ว่าสิ่งที่ผมพูดออกไปนั้น มันมีน้ำหนักมากแค่ไหน
 
พอผมอยู่ไปเรื่อยๆ ผมเริ่มรู้จักกับ คุณความสุข
 
แต่ทว่าคุณความสุขนั้น อายุสั้น เขาจึงต้องตายจากผมไปบ่อยๆ
 
.................................................................................................................................
 
อีกครั้ง...ที่ผมและผู้สร้างต้องเดินทางกันอีก
 
คราวนี้แปลกไปนิดหน่อย เพราะเค้าทั้งสองไม่ได้เดินทางพร้อมกันอีกต่อไป
 
แต่ มันก็ไม่น่าแปลกสำหรับผมนะ เพราะผมจำหน้าผู้สร้างผมอีกคนนึงไม่ค่อยได้นักหรอก
 
.................................................................................................................................
 
ตอนนี้....ผมต้องเดินทางอีกแล้ว 
 
ผมรู้สึกเเปลก กับที่ๆใหม่ที่เรามาถึง
 
ผม...ได้หวนเจอกับผู้สร้างผมอีกคน ที่จากกันไปคราวก่อน
 
ผม....ไม่คิดอะไร
 
ผม...หายใจต่อไป
 
.................................................................................................................................
 
ตอนนี้...ผมถูกถอดคำสั่งเก่าๆออกครับ
 
คำสั่งใหม่นั้นดูจะซับซ้อนกว่าเดิม
 
คำสั่งนั้น บอกให้ผมเริ่มคิด 
 
คำสั่งนั้น บอกให้ผม ซ่อมเเซมปากของผม
 
คำสั่งนั้น บอกอะไรอีกหลายๆอย่าง 
 
ผม....ได้แต่ฟัง และรับคำสั่งนั้นมา
 
 
 
ผม....ยังคงหายใจ